quarta-feira, 26 de abril de 2006

El diario de Patricia

Estou até os putos collóns da tele!! Eu non a vexo, pero está posta todo o tempo que eu estou na casa, practicamente. Non podo máis, non podo máis, que vida esta. Calquer día me dá o soponcio.

Aínda non chegou á casa
xa puxo a televisión.
Toda canta trapallada
ela ve desde o sillón.

Ai lerilelelo…

Cando chego do traballo
xa está a tele a funcionar.
O diario de Patricia
vaime facer louquear.

Ai lerilelelo…

segunda-feira, 24 de abril de 2006

Livia and Hall 1997: 7

"One is trapped within the limits of the sayable" (Livia and Hall 1997: 7)

del desig

Els llibres sempre ens parlen. El meu amic Y. m'ha enviat avui aquestes dues citacions que ha trobat llegint al Cercas:

«Como es sabido, Schopenhauer llamó voluntad a la esencia interior e indestructible del hombre. Se trata de una fuerza ciega y sin contenido, cuya esencia consiste en la pura repetición del apetecer: somos, para Schopenhauer, un insaciable e incansable querer, y por eso estamos inevitablemente abocados al sufrimiento, porque nuestra vida consiste en desear perpetua e incansablemente sin posibilidad alguna de ver satisfecho ese deseo, que es por definición inagotable, infinito. “El corazón quiere más, quiere en exceso”, resumen unos versos de Carles Riba, “y en el don recibido se degrada”. La solución ética que Schopenhauer propone en este sombrío panorama es la renuncia a la voluntad, que es una fuente inagotable de dolor; o dicho de otro modo: se trata de abolir todos los deseos hasta lograr la ataraxia. Por su lado, Nietzsche parte de los planteamientos de Schopenhauer (a quien no en vano consideró siempre su maestro) para, dando un giro radical, acabar oponiéndose a ellos. Porque si la solución de Schopenhauer pasa por la renunciar o la eliminación de la voluntad (suponiendo que tal cosa sea posible: porque ¿cómo renunciar a la voluntad si ésta es lo que define al hombre?), la propuesta de Nietzsche es precisamente la opuesta: la afirmación de la voluntad. Para Nietzsche, al culpabilizar la voluntad Schopenhauer estaba también culpabilizando la vida, puesto que voluntad y vida se identifican, al ser aquélla la esencia de ésta. Si para Schopenhauer el mundo es esencialmente dolor, para Nietzsche el mundo es esencialmente tragedia: por mucho que ello le cause sufrimiento, el hombre, según Nietzsche, no tiene más remedio que afirmar su voluntad de vivir; es decir, no tiene más remedio que afirmar su deseo, satisfacerlo una y otra y otra vez, aunque ello le conduzca a la desesperación o a la locura.»

«Por extraño que parezca, a menudo es más fácil querer a alguien cuando las cosas le van mal que cuando le van bien, porque la felicidad del otro nos priva del sucio placer de la compasión.»

sexta-feira, 10 de março de 2006

Sexta feira de loucura

Eu pensava que nom me passavam mais estas cousas, pensava que a minha vida colhera um caminho convencional e já os planetas nom se conjuntavam mais para que eu me encontre en situações divertidas, grotescas, comprometidas ou irreais, e ademais sempre todas juntas.

Deixo as cousas em suspenso no trabalho porque me venhem buscar para ir arranjar a bicicleta à casa do Jesus (nome fictício), porque o câmbio nom está funcionando bem e quando cambio a cadeia fica enganchada entre as catalinas. Quando chego ao aparcadoiro de bicis, decato-me que deixei as chaves dos cadeados no escritório. Nom se pode um fiar nem sequer de si próprio, deixo-me as chaves e depois sempre as esqueço por aí.

Volto polas chaves e, quando estava já a ponto de chegar à porta, penso, por um acaso, que dado que já é tarde e que vou ir longe, por que caralho nom recolho todo, desligo o computador e dou por terminado o dia de trabalho. Sobretudo porque creio aliás que nom me restava nada importante a fazer... Enfim, volto ao escritório e baixo, finalmente, com as chaves e a mochila.

Fomos com a bici a casa do Jesus, que tentou arranjar o tema do câmbio, sem éxito (só me pudo recomendar umha maneira judiciosa de cambiar), mas em troca convidou-me a uma ceia fabulosa, tudo improvisado mas riquíssimo. A ceia e a boa conversa que mantivemos durante e antes dela deverom ser o único normal dessa noite.

Acabada a ceia, baixamos com a bici, eu para ir-me e ele para abrir-me o portal, que de noite fica fechado. No portal, já a ponto de ir-me, reparo que deixei o telemóvel arriba a carregar e Jesus sobe buscar-mo. Quando ele baixa, eu vou-me e, sem fazer nada nem tocar ao câmbio nem a nada, a cadeia engancha-se-me entre as catalinas, sendo assim o Jesus testemunha do meu infeliz infortúnio com esta bici, e pudo comprovar que nom é culpa minha...

Tentamos colocar de novo a cadeia no seu lugar, ali no passeio, mas desta vez enganchou-se a conciência e só com a minha chave nom dá. Entom decidimos subir de novo para usar as suas ferramentas. Mas indo no elevador, resulta que fica parado entre o primeiro e o segundo andar. Ali, atrapados!! Como nos filmes, sorte que nengum dos dous estava encinto huas huas e sorte que tínhamos o telemóvel carregado connosco.

Fazemos soar a alarma mas nengum vizinho nos acode. Tivemos que chamar um vizinho doutro edifício, amigo do Jesus (nome fictício, insisto), que nos vinhesse ajudar, e também os bombeiros. Afinal chegou o amigo antes e depois de acordar um par de vizinhos, que tinham as chaves que abrem a porta do elevador desde fora, conseguiu tirar-nos daquela gaiola subrealista.

Aí, subimos ao piso dele, arranjamos a bicicleta com muito esforço e entom já sim que pudem marchar. Ficaria aí a cousa? Pois nom, porque ao fechar a porta tras de si para baixar comigo novamente e abrir-me o portal, di o Jesus: "Merda, deixei as chaves dentro!!" E aí eu pensei, "Nem ele pode entrar na casa, nem eu podo saír polo portal. Isto nom me pode estar passando". Mas como se o poder performativo das palavras pudesse vencer a fatalidade, dixem-lhe "Boh, que ias esquecer as chaves, tes que tê-las no bolso do pantalom". E certamente, ali estavam. Ai Jesus, que empanada temos!!

Mas ainda nom acabou aí o dia, porque chegando ao Raval, de caminho à casa de quem me convidara a cear também, para-me a polícia para me registrarem a mochila à procura de garrafas ou copos. Tenho pinta de fazer a garrafada eu, com esta barba toda arranjadinha?

Essa noite queimárom vários contentores do lixo e os mossos d'esquadra andárom aos tiros com a moçada que fijo a garrafada na Rambla do Raval. Parece que íam as grilheiras cheias. Comparado com isso, as minhas calamidades pessoais ficam em nada, mas ainda assim som as MINHAS CALAMIDADES.

sexta-feira, 20 de maio de 2005

Receita das luras con sabor a queixo azul

Se as luras foren frescas, lavar e tirarlles as tripas e ese óso interno cartilaxinoso. Tamén é práctico comprar conxeladas unhas xibias ou chocos, que xa non hai que lavar, pero se cadra non traen tinta.

Refogar unha cebola con allo e botar as luras cortadiñas. Fica ben botando un pouco de viño. Cando van ficando brandiños, botar o triplo de auga que o arroz que se quere facer, e cando rompe a ferver botar o arroz, e un pouco de tinta se se quere.

Cando non resta auga, tirar do lume. Agora vén o paso máis importante, para dar o sabor: meter o arroz coas luras nun taper e deixar tapado uns dous ou tres días fóra do frigorífico. Ao cabo dese tempo, con sorte, algo a queixo azul deberá saber.

En principio, non comer, por precaución.

segunda-feira, 26 de abril de 2004

subdesenvolvimento lingüístico

Nos requisitos dunha oferta de traballo, que non era nin para tradutores nin para lingüistas, leo:

“Dominio absoluto del alemán y del inglés, además del catalán.”

Imaxino a mesma oferta pero dunha empresa de Vigo que dixese “además del gallego”. Cando a xente diga neste país “teño que aprender galego, e ademais aprendelo ben, porque mo van pedir para traballar”, daquela se cadra comezaban a mudar as cousas. Pero de momento parece que é pedir demasiado que fagan o galego necesario cando nin sequera o fan útil…

Un dos factores que pode promover o uso do galego nas empresas é que a Xunta a utilice como única lingua de comunicación. Cando contratan un servizo, que teña que ser en galego, ou que a documentación teña que estar en galego.

Talvez sexa iso o que están facendo no novo goberno, non o sei, pero sei que hai empresas de marketing non galegas que se candidatan a concursos para a contratación de campañas de promoción turística que entregan a súa proposta en galego.

Isto igual xa era así antes, pero cústame imaxinalo. E tampouco sei se isto é un requisito explícito da convocatoria (que as propostas sexan entregadas en galego) ou é que a empresa presupón que así terá máis posibilidade de gañar o concurso. En calquer caso, unha empresa de fóra talvez non ten máis remedio que contratar un/ha tradutor/a, mais paréceme moi probábel que este tipo de políticas de contratación suscite algunha mudanza de actitude nas empresas galegas.

sábado, 24 de abril de 2004

Windows XP en galego

Despois dunha ollada por riba, paréceme que está moi ben traducido. Por exemplo, pon "atallo" en vez da trangallada esa de "acceso directo". Hai algunhas outras cousas que mostran que tiveron --timidamente?-- o portugués (ou o uso en galego?) en conta, como "computador", "seguranza", "ligazóns", etc. Aínda que, para que non haxa dúbidas, tamén puxeron "ventás" e ese palabrón das "iconas", que a min me parece moi pouco serio.

Quen se imaxina un mundo en que a un trebello informático calquer lle quixesen chamar "icarallo" en galego co pretexto de que esa é a denominación que dá en galego a base grega... Eikaráyo!

Na páxina de Imaxin pódese baixar o novo corrector 2mil3 para o Office 2000, XP e 2003, adaptado á nova norma, así que agora non che di máis que "críbel" ou "conflito" están mal como facía antes (incorrectamente)... Xa se sabe que as máquinas son burras e só fan o que as (persoas) humanas lles mandan.